Leczenie chirurgiczne
Chirurgiczne leczenie kieszonek przyzębnych:
Celem tego leczenia jest usunięcie zmian pochodzenia bakteryjnego w przyzębiu przez eliminowanie patologicznych kieszonek przyzębnych, przywrócenie przyczepu łącznotkankowego, oraz regenerację związanych z nim tkanek miękkich i odbudowę kości wyrostka zębodołowego.
Przewlekły zaawansowany stan zapalny przyzębia z dużym obrzękiem dziąsła.
Zaawansowane zapalenie przyzębia ze znacznymi złogami nazębnymi.
Duża recesja i znaczne otwarcie przestrzeni międzyzębowej
Nadziąślak olbrzmiokomórkowy w obrębie zęba 21.
Efekt końcowy po opreacji płatowej (rys. 1)
Aparat ortodontyczny w celu zamknięcia diastemy (rys. 2)
Stan końcowy po zakończeniu leczenia ortodontycznego (rys. 3)
Sprowadza się to do:
- usunięcia wszystkich nisz ekologicznych w przyzębiu,
- regeneracji utraconych tkanek przyzębia,
- całkowitego usunięcia stanu zapalnego,
- możliwie jak najmniejszego upośledzenia estetyki,
- jak najmniejszego obciążenia pacjenta.
Stosuje się:
- Skaling – wygładzenie korzenia (metoda zamknięta),
- operacje płatowe (bez resekcji kości),
- sterowaną regenerację tkanek.
Skaling – wygładzenie korzenia i operacje płatowe są niezawodnymi metodami leczenia stanów zapalnych przyzębia.
- Skaling jako jedyną metodę leczenia można stosować jeżeli głębokość kieszonek nie przekracza 4-5 mm. Przy głębszych kieszonkach należy włączać leczenie chirurgiczne.
- Operacja płatowa służy nadrzędnemu celowi zachowania zęba poprzez długotrwałą redukcję poddziąslowej, patogennej flory bakteryjnej.
- Sterowana regeneracja tkanek w leczeniu kieszonek kostnych służy:
- odtworzeniu aparatu zawieszeniowego zęba.
- zmniejszeniu głębokości kieszonek dziąsłowych,
- wypełnieniu ubytków kostnych,
- zminimalizowaniu recesji.
Sterowana regeneracja tkanek w leczeniu recesji przyzębnych ma na celu :
- pokrycie recesji dziąsła do granicy szkliwno-cementowej,
- zmniejszenie głębokości kieszonek poniżej 2 mm,
- zlikwidowanie krwawienia podczas zgłębnikowania,
- uzyskanie wystarczająco szerokiego, grubego, zrogowaciałego dziąsła,
- upodobnienie odtworzonego dziąsła w zakresie barwy i kształtu do dziąsła naturalnego.
Wysoka i szeroka recesja w okolicy zęba 13 (rys.1)
Idealne pokrycie recesji metodą sterowanej regeneracji tkanek (rys. 2)
Recesja w obrębie zęba 23 (rys. 1)
Pokrycie recesji metodą sterowanej regeneracji tkanek, stan po zabiegu (rys. 2)
Wysokie i szerokie recesje w obrębie zębów 22, 23 (rys. 1)
Podczas zabiegu powierzchnie korzeni zostają jednakowo pokryte błoną resorbowalną (rys. 2)
Efekt leczenia – głębokość kieszonek przy obu zębach ma wartości fizjologiczne (rys. 3, 4)
Ubytki tkanek miękkich leczy się przy zastosowaniu przeszczepów łącznotkankowych. Niekiedy używa się też błony resorbowalne, nieresorbowalne, indywidualnie przygotowane błony nieresorbowalne.
Wskazaniami są recesje połączone z:
- zwiększoną wrażliwością szyjek zębowych,
- próchnicą/wypełnieniami przyszyjkowymi,
- abrazjami i ubytkami klinowymi,/li>
- pokryciem przedprotetycznym w celu uniknięcia lub skorygowania zbyt długich koron,
- defektami estetycznymi.
Chirurgiczne wydłużenie koron klinicznych zębów ma na celu:
- uzyskanie wystarczające powierzchni retencyjnej dla przyszłego uzupełnienia protetycznego,
- odsłonięcie poddziąslowych ubytków próchnicowych,
- poprawa estetyki.
Chirurgiczne wydłużanie koron klinicznych zębów
