Uzupełnienia stałe

Protetyka – UZUPEŁNIENIA STAŁE

Uzupełnienia stałe (1.licówki, 2.wkłady, 3.korony, 4.mosty) odtwarzają braki pojedynczych zębów, lub braki międzyzębowe. Informacje odnośnie wielkości, kształtu, koloru uzupełnianych zębów dają nam pozostałe zęby własne pacjenta. Niekiedy wykonuje się na koronach i mostach sztuczne przebarwienia (takie jak u palaczy), sztuczne wypełnienia, kiedy indziej zaś odtwarza się piękny, równy kształt zębów o cechach zgodnych z cechami idealnego zwarcia i zgryzu.

Stałe uzupełnienia wykonuje się z różnych materiałów. Niewątpliwie najlepszym materiałem, który jest obojętny dla tkanek i jednocześnie nie ulega starciu i przebarwieniom jest porcelana. Stale rozwijające się techniki dają możliwość napalenia porcelany na różnego rodzaju stopy metali. Niekiedy wybór metalu musi być uzależniony od uzupełnień protetycznych, które pacjent już posiada w jamie ustnej, gdyż duże różnice w potencjale napięciowym mogą spowodować niemiłe dolegliwości określane ogólnie jako elektrometaloza. Eliminują takie niebezpieczeństwo coraz częściej stosowane (niestety droższe) korony i mosty porcelanowe napalone na tytan. Jest on metalem niezwykle wytrzymałym, lekkim, nie przewodzącym temperatury i absolutnie biokompatybilnym.

Nowością są również korony i mosty porcelanowe wykonywane metodą „Vita in Ceram”lub „Procera”, które nie posiadają szkieletu metalowego, dają znakomitą przezierność i załamania światła odpowiadające naturalnym tkankom zęba. W związku z wyjątkowo korzystnym efektem estetycznym polecane są szczególnie w odcinku przednim.

Mając na uwadze wielkość i różnorodność stopów dostępnych na rynku i związane z nimi objawy nietolerancji, coraz większe znaczenie zyskuje nowa technika wykorzystująca metody galwaniczne (galwanoforming). Spełnia ona wymagania estetyczne i zapewnia osiągnięcie korzystnych i długotrwałych efektów. Wysoka biokompatybilność, idealne dopasowanie, ochrona miazgi zęba, możliwość cementowania, rozsądne koszty to cechy, którymi charakteryzują się wyroby galwaniczne. Uzupełnienia protetyczne wytwarza się na szkieletach ze złota galwanicznego. Tą techniką można wykonywać wkłady koronowe, korony pojedyncze (ryc. 5) i mosty (ryc. 6 a,b)

Nie jest prawdą pokutujące wśród pacjentów przekonanie, że uzupełnienia stałe są szkodliwe gdyż wymagają oszlifowania zębów, albo, że zęby pod koronami psują się.Stosowanie znieczuleń, nowoczesne techniki szlifowania, precyzyjne masy wyciskowe i technologie laboratoryjne dają możliwość wykonania niezwykle precyzyjnych, perfekcyjnych prac. Prawidłowo oszlifowany ząb zachowuje swoją wytrzymałość, a zacementowana korona izoluje tkanki zęba od środowiska jamy ustnej. Obecnie używane nowe generacje cementów wydzielają dodatkowo fluor przez kilka miesięcy impregnując schowany kikut zęba. Także możliwość zabezpieczenia pacjenta uzupełnieniami tymczasowymi sprawia, że nie musi on ani na chwilę rezygnować ze swojego normalnego trybu życia.

Protetyka – Biokompatybilność stopów metali

W związku z dużym wyborem stopów metali na rynku dentystycznym (ponad 12000 stopów), wzrasta również liczba pacjentów źle znoszących metalowe uzupełnienia protetyczne. Lista objawów w odczuciu subiektywnym jak i w obiektywnym zkaresie klinicznym, rozciąga się od metalicznego smaku poprzez chroniczną paradontozę, do rozpuszczania twardych i miękkich tkanek, a nawet obumarcia tych tkanek w jamie ustnej. Niestety tylko niewielka ilość proponowanych na rynku stopów metali szlachetnych i nieszlachetnych, posiada wystarczającą odporność na korozję w ustach pacjenta, co doprowadza w rezultacie do miejscowych reakcji toksycznych.

Należy zwrócić uwagę na to, że nawet najlepsze stopy metali poprzez nieczyste albo błędne ich odlanie lub obróbkę, wykazują w późniejszym czasie w ustach pacjenta tzw. korozję wżerową. Tego rodzaju reakcje są przyczyną emisji toksycznych jonów metali, co doprowadza do patologicznych reakcji u pacjenta. Również odporne na rozpuszczalność tlenki stopów złota i lutowia, oraz wszystkie stopy metali szlachetnych i nieszlachetnych z niklem lub bez, mogą znacznie uszkodzić tkanki miękkie i twarde. Stopy metali do wykonywania prac protetycznych, muszą odpowiadać wymogom DIN EN ISO 1562 lub międzynarodowemu standardowi wg. ISO 9693.

Stopy zawierające więcej niż 0,1% Ni lub więcej niż 0,02% kadmu i berylu lub innego niebezpiecznego dla człowieka pierwiastka, powinny być wyraźnie oznakowane na opakowaniu oraz muszą być załączone wskazania, jakiego rodzaju środki ostrożności powinny być zachowane w obejściu z nimi.

Zaobserwowano, że ciężkie przypadki chorób jamy ustnej wywołanych przez metal, zostają spowodowane uwalnianiem się jonów metali o wysokim toksycznym potencjale.Najbardziej aktywnymi są jony niklu, które, przy minimalnym stężeniu mogą wywołać ciężkie zmiany w obrębie tkanek. Nikiel posiada jeszcze jedną ujemną właściwość, mianowicie to, że w formie jonowej przy wszystkich możliwych wartościach pH, pozostaje zawsze w roztworze i może przenikać do miękkich i twardych tkanek w jamie ustnej. Zatrucia niklem dotyczą głównie przewodu pokarmowego i centralnego systemu nerwowego. Organiczne związki niklu atakują przeważnie płuca, mózg, wątrobę, nerki, przynercza, trzustkę i wykazują wysokie działanie toksyczne.

Korozja stopów niklu jest korozją permanentną, tzn. objawy jej istnienia są niewidoczne w przeciwieństwie do np. stopów złota zawierających miedź, która poprzez utlenianie wywołuje na powierzchni obiektów brązowe plamy. Proponowane przeprowadzenie testów alergicznych oraz użycie innych środków diagnostycznych nie są żadną pewną pomocą. Szczególnie trudne jest ustalenie przyczyny, jeżeli metalowe uzupełnienie zostało już zacementowane.

Najlepszą metodą identyfikującą typ stopu metali jest tzw. analiza odłamkowa. Poprzez tego rodzaju analizę można udowodnić szkody dla organizmu ludzkiego, wynikające z korozji tlenków metali i miejsc lutowanych bez zniszczenia analizowanej pracy protetycznej. Stopy metali, aparaty i środki pomocnicze zawierające nikiel:

1. Elementy konstrukcyjne metali szlachetnych i nieszlachetnych.
2. Lutowia stopów metali szlachetnych i nieszlachetnych.
3. Stopy nikłowy pod ceramikę.
4. Stopy metalu na bazie kobaltu.
5. Pozłocenia.
6. Ortodontyczne aparaty, druty i sprężyny.

Wprowadzenie w Polsce generalnego zakazu stosowania stopów niklu i środków pomocniczych zawierających nikiel, byłoby poważnym krokiem w kierunku zapewnienia wysokiej jakości wykonywanych prac w zakresie stomatologii i protetyki. W chwili obecnej, jest możliwe wykonanie wszelkich prac stomatologiczno-protetycznych z materiałów wolnych od niklu

Alternatywy:

1. Stop kobaltowy pod porcelanę bez niklu np. HT-CERA CRON
2. Stop kobaltowy pod porcelanę zawierający platynę, np. HT-SUPRA PLATIN CO.
3. Stopy kobaltowe do prac szkieletowych i złożonych, np. HT-CROM, HT-CROME EI
4. Tytan;
5. Wysokowartościowe stopy złota bez miedzi, np. Bio Porta G, Herador G, Bio Best itp.
6. Galwanoforming

Protetyka wolna od metali szlachetnych i galwanoforming

Stopy kobaltowo-chromowe i tytan są światowo znormalizowanymi i dopuszczonymi do lecznictwa materiałami, co zostało udowodnione testami na korozję i badaniami biologicznymi, które staosowane są np. przy chirurgicznych implantach. Stopy kobaltowo-chromowe bez zawartości niklu, odznaczają się wysoką odpornością i biokompatybilnością oraz bardzo dobrymi właściwościami mechanicznymi, takimi jak:

• bardzo niskie przewodzenie ciepła
• wysoki moduł elastyczności
• wolne od korozji
• długa żywotność
• możliwość różnorodnych i bardzo elastycznych konstrukcji

Najważniejszą właściwością w komforcie noszenia, jest niskie przewodzenia ciepła. Kobaltowo-chromowe stopy metali, a przede wsztystkim tytan, są w porównaniu do stopów z metali szlachetnych wyjątkowo lekkie. Niski ciężar właściwy ma techniczne zalety przy licowaniu porcelaną. Wypalanie klasycznych mas porcelanowych, następuje poniżej 1000 °C. Stopy kobaltowo-chromowe ze względu na dość niski ciężar właściwy i stosunkowo wysoką różnicę między temperaturą topnienia a wypalania ceramiki, posiadają dużą stabilność, co umożliwia wykonanie rozległych prac o filigranowej konstrukcji, a przez to bardzo estetycznych, bez jakichkolwiek odkształceń podczas obróbki termicznej.

Galwanoforming posiada wiele zalet w porównaniu z techniką laną i pełno-porcelanową (bez żadnego zatapiania w masie osłaniającej, bez wypalania w piecu, bez odlewania itd.).

1. Specyficzne zalety materiału.
   Używane jest czyste chemicznie złoto – minimum 99,7%-99,9%, którego biologiczna akceptacja znana jest od wieków. Używany jest tylko i wyłączenie nowy materiał, (co wynika z technologii galwanoformingu) który nie posiada żadnych zanieczyszczeń i jest gwarantem absolutnej czystości wykonanych prac.
2. Produkcja oszczędzająca materiał.
   Do wykonania konstrukcji galwanoformingiem, zużywa się ok. 60% materiału potrzebnego do wykonania tej samej pracy metodą odlewniczą. Istnieje również możliwość wgalwanizowania przęseł z kobalto-chromu przy wykonywaniu mostów.
3. Precyzja i dokładne dopasowanie.
   Dokładność brzegów i dopasowanie są uwarunkowane prawidłowym postępowaniem stomatologicznym oraz technicznym.
4. Ochrona zdrowej, twardej tkanki zęba.
   Grubość ścianek galwanicznie uformowanych konstrukcji wynosi 0,2 mm – 0,3 mm. W wyniku tego przy tej samej preparacji może być nałożona na obiekt odlewniczy grubsza warstwa porcelany, w związku z czym uzyskuje się korzystne efekty estetyczne. Ważne jest też w tym wypadku fakt tylko minimalnej preparacji zęba.
5. Estetyka.Porcelanowe licówki,
   to przede wszystkim estetyka. Na konstrukcjach z galwanoformingu mogą być napalane wysoko i nisko topliwe porcelany o wysokim współczynniku rozszeżalności. Przejście między ceramiką a kieszonką zęba jest estetycznie i biokompatybilnie – wręcz rewelacyjne.
6. Zastosowanie galwanoformingu.
   Galwanoforming może być zastosowany przy wykonaniu następujących prac: stałe i ruchome uzupełnienia protetyczne w połączeniu z ryglem, zasuwami, teleskopami z koronami zbieżnymi i innych prac kombinowanych

Licówki – zmienią twój uśmiech

Licówki porcelanowe to duże osiągnięcie stomatologii estetycznej. Ich zastosowanie pozwala na znaczną poprawę wyglądu zębów. Największą zaletą licówek jest minimalna ingerencja w strukturę tkanki zębowej. Cienkie jak paznokieć płytki, wykonane z porcelany, stomatolog przykleja do zewnętrznej, widocznej powierzchni zębów przednich. Licówki stanowią zatem rodzaj powłoki, jest to sztuczne szkliwo, które pozwala zamaskować nieestetyczne cechy naturalnych zębów, takie jak: przebarwienia, których nie da się usunąć, wady wrodzone szkliwa, wszelkie odkruszenia i patologiczne starcie szkliwa, ubytki brzegów zębów oraz szczeliny międzyzębowe, a także nieładny, np. żółty lub szary, kolor zębów.

Licówki to idealne rozwiązanie problemów estetycznych, warunkiem jest jednak zachowanie zdrowej i mocnej struktury wewnętrznej zęba. Główną zaletą tej metody jest minimalna ingerencja w tkankę zębową. Szlifowanie nie przekracza zwykle 0,5 milimetra warstwy zewnętrznej szkliwa i jest wykonywane tylko po to, aby ząb pokryty licówką nie sprawiał wrażenia zbyt pogrubionego.

Licówki porcelanowe należą do najładniejszych, najbardziej naturalnie wyglądających uzupełnień protetycznych. Te płatki porcelany, przyklejane za pomocą specjalnych klejów do przednich powierzchni zębów, znakomicie łączą ze sobą funkcję żucia, estetykę i biomechaniczną wytrzymałość, sprawiając, że końcowy efekt jest satysfakcjonujący zarówno dla lekarza, jak i pacjenta.

Licówki porcelanowe świetnie imitują naturę, wiernie oddają połysk i wygląd zębów naturalnych, stwarzają jednocześnie możliwość uzupełnienia braków zębiny, szkliwa, skorygowania kształtu czy poprawienia koloru.

Wykonuje się je w laboratorium dentystycznym. Lekarz opracowuje wcześniej ząb, tworząc w jego przedniej części łożysko dla przyszłej licówki.)(fot. 1a) Usuwa też przebarwione warstwy i stare wypełnienia oraz pobiera bardzo precyzyjne wyciski (fot. 1b), aby technik w laboratorium, używając również bardzo precyzyjnych mas, uzyskał model wiernie odzwierciedlający rzeczywistą sytuację w jamie ustnej.

Obecnie, dzięki nowym rodzajom porcelany i systemów klejących, wskazania do wykonywania licówek porcelanowych bardzo się poszerzyły. Teraz licówką można pokryć nie tylko nieestetyczne powierzchnie zębów, ale także odbudować ponad połowę zęba (fot. 2a i 2b), co ma duże znaczenia dla pacjenta. Opracowanie zęba pod licówkę będzie bowiem zawsze bardziej oszczędne niż pod koronę, co jest szczególnie korzystne przy zębach żywych.

Kryteria estetyki

Dodatkowymi zaletami tego rodzaju uzupełnień protetycznych jest ochrona naturalnej linii dziąsła(fot. 3). W stomatologii istnieją pewne obiektywne, fundamentalne kryteria estetyki, dotyczące przebiegu girlandy dziąsłowej, punktów stycznych, przebiegu długiej osi zębów, rozkładu kolorów, przezierności, opalescencji, podstawowych kształtów zębów siecznych (okrągłe, prostokątne, kwadratowe, trójkątne) itp.; zależą one zwykle od rysów twarzy.

Jeżeli zakłada się pojedynczą licówkę, jej kształt narzuca analogiczny własny ząb. Trudność stanowi jedynie idealne dobranie i rozkład kolorów na zębie, uzyskanie efektu zębiny, przezierności szkliwa, struktury powierzchni, jej pęknięć i przebarwień. Często konieczna jest wizyta pacjenta w laboratorium, aby te szczegóły rozrysować w postaci mapy kolorystycznej(fot 4a i 4b).

Jeżeli licówki mają zmienić wielkość i kształt zębów (np. w wyniku leczenia ortodontycznego lub korygowania wad zwarciowo-gryzowych bez udziału ortodonty), należy kierować się kształtem twarzy, wielkością i kształtem pozostałych zębów, ilością miejsca w zgryzie i oczekiwaniami pacjenta. Wówczas najlepszą metodą jest wykonanie tymczasowych koron z kompozytu lub akrylu, aby w końcu – niekiedy podczas kilkakrotnych korekt i poprawek – uzyskać zadowalający efekt. Te tymczasowe korony stanowią potem wzorzec dla ostatecznych licówek porcelanowych (fot. 5a i 5b). Często wymarzone przez pacjentów duże, białe zęby wyglądają zbyt sztucznie.

Otrzymane z laboratorium licówki przykleja się do przygotowanych wcześniej powierzchni zębów specjalnymi klejami. Zarówno wewnętrzna powierzchnia licówek, jak i opracowane powierzchnie zębów, są wytrawiane, silanizowane, pokrywane primerami i bondami, gwarantującymi mocne utrzymanie. Końcowe czynności to usunięcie nadmiaru materiału z przestrzeni międzyzębowych, poddziąsłowych, wygładzenie i wypolerowanie całości.

Postępowanie kliniczne i laboratoryjne przy wykonywaniu licówek porcelanowych wymaga czasu, precyzji, cierpliwości i dużych umiejętności – wykonują je jedynie najbardziej utalentowani technicy dentystyczni. Efekt końcowy rekompensuje jednak włożony w pracę wysiłek i serce.

Zapraszamy do naszego gabinetu - Licówki, Kraków

Protetyka – nowy wymiar estetyki

Protetyka to dynamicznie rozwijający się dział stomatologii. Specjaliści wciąż nie ustają w poszukiwaniach takich materiałów i technologii, które byłyby wytrzymałe, przyjazne dla organizmu człowieka, a jednocześnie zapewniłyby uzupełnieniom protetycznym doskonałą estetykę. Ostatnią rewelacją, spełniającą wszystkie powyższe wymagania, jest tlenek cyrkonu.

Zastosowanie tego materiału w protetyce stomatologicznej stało się możliwe dzięki badaniom prowadzonym na uniwersytecie w Zurichu. W stomatologii zaczęto go używać do wykonywania wewnętrznych czapeczek pod korony, mosty i wkłady porcelanowe, a także jako bazę pod licowaną porcelaną odbudowę protetyczną na implantach. Bardzo duża wytrzymałość materiału, produkuje się z niego np. elementy statków kosmicznych, tarcze hamulcowe samochodów wyścigowych, główki sztucznych stawów biodrowych itp., pozwala na wykorzystanie sześciopunktowych mostów – nawet do 5 cm długości.

Na podstawie wykonanego przez lekarza wycisku zostaje sporządzony przez technika woskowy model zębów. Jest on szablonem dla komputerowego lasera, który odczytując kształt wosku, dokładnie rzeźbi korony lub most z tlenku cyrkonu. Dopiero na tę wewnętrzną konstrukcję napala się konwencjonalną porcelanę, dobierając kolor, kształt, przezierność i inne efekty estetyczne, tak, aby korona czy most były identyczne jak zęby naturalne. (fot. 1)

Uzupełnienia protetyczne wykonywane z cerkonu, oprócz bardzo pięknego, naturalnego wyglądu, są biokompatybilne, nie wywołują alergii i nie wchodzą w reakcję z innymi uzupełnieniami, które pacjent już posiada. Dodatkową zaletą jest fakt, że nigdy nie powodują zasinienia dziąsła w okolicy, gdzie korona wchodzi do kieszonki dziąsłowej. Również w przypadku zaniku dziąsła nigdy nie uwidocznia się metalowy brzeg korony w miejscu połączenia metalu z porcelaną, tak bardzo rażący ze względu na nieestetyczny wygląd. Do wykonywania prac z cerkonu nie używa się metalu, co stanowi ogromną zaletę w kwestii estetyki. Dzięki temu świetnie harmonizują z zębami naturalnymi. Brak podbudowy metalowej ułatwia również uzyskanie lepszego efektu przezierności szkliwa i intensywności barwy zębiny. Pacjent, u którego zastosowano cerkon, może bezpiecznie poddawać się badaniom w rezonansie magnetycznym – to dodatkowy atut (fot. 2,3 i 4).

Tlenek cyrkonu jest używany w medycynie od prawie 20 lat. Wiadomo więc, że można go stosować nawet w bardzo wrażliwej jamie ustnej. Pozytywnymi jego cechami są również: niewielka skłonność do odkładania się płytki nazębnej (czyli możliwość utrzymywania dobrej higieny jamy ustnej), dobra izolacja, czyli brak przewodnictwa termicznego (nie występuje nadwrażliwość żywych zębów przy zimnych i gorących pokarmach) i, ze względu na dużą wytrzymałość, stosunkowo oszczędna preparacja tkanek twardych.Nowością ostatnich miesięcy jest również wykonywanie z tlenku cyrkonu elementów bezpośrednio wkręcanych do środka wprowadzanych implantów. Na tych elementach montuje się potem odbudowę protetyczną; produkowane są fabrycznie w różnych rozmiarach i kształtach, odpowiednich dla zębów przednich i bocznych. Ze względu na opisaną wcześniej biokompatybilność i wytrzymałość, doskonale zastępują takie same elementy z tytanu, dodając jednocześnie walory estetyczne. Na cerkonowym łączniku cementuje się następnie korony i mosty porcelanowe, również wykonane na bazie cerkonu (fot. 5,6 i 7).

• Zobacz także
  • Uzupełnienia mieszane
  • Uzupełnienia ruchome
  • Uzupełnienia stałe